peki “beni seven bana gelsin” doğru bir arzu ve bekleyiş midir? eğer herkes kendisine gelinmesini isterse, kimse kimseye yaklaşamaz gibi olur sonra. bunun böyle olmaması için, birilerinin kendilerinden vazgeçip, egolarını ve “kendilerine gelinmesi” dolayısıyla erişecekleri hazzı bir yana bırakıp, sevdiklerine gitmeleri gerekli.

kendinden vazgeçip sevdiklerine gitmek mi, oturup sevenlerinin gelmesini beklemek mi asıl saadet, olgun olanın seçeceği, onguna eriştiren hangisi?

derken kapı çaldı:

kapıyı çalan tomturbaz’dı ve acele etmeme gerek yoktu. yataktan zeybek ağırlığında kalktım. sabahın 9′u daha bitmeden, evde olduğumu tahmin ederek eve gelebilecek, kapıyı çalacak, benim “karşılamayı bilmez”liğimle sabahın 9′u bitmeden baş etmeyi göze alabilecek ve maalesef beni merak edip, belki özleyip, kapıma dayanabilecek tek insan tomturbaz’dı. bu günleri de görebileceğimi hiç tahmin etmezdim, tahmin edebilseydim belki bir çaresini arardım. uzun zamandır tomturbaz’dan başka arayıp soranım yok, alışmış olmalıydım. alışamadım. “bana gelinmesini”, yaşadığımı hissetmem için, arada bir yaşamam lâzım sanki. kendimi buna çok fena bağlamışım. “bana gelinmesini” çok sevmişim ve demek ki ihtiyacım da varmış. birden “gelinmez” kalınca, gerçekten bir evin bir insanı boğabileceğini, evden çıkıp da dışarılara kaçarsan, işte o dışardaki yalnızlığın boğmaktan beter, katiyyetle ruha tecavüz olduğunu tatbik ederek öğrenmiş oldum. biliyorum, “bana gelindiği gibi” kimseye gelinmemiştir. ya da sadece bana öyle gelmiştir. öylece gelmişlerdir. bu “gelinmeler”in doruğunda bir şevki tattığım için, artık hiç “gelinmez” olmanın yapabileceği tahribatı siz düşünün. “ne de güzel gelirdin… gelir, olduğum yerden beni kımıldatmadan, beni alır, gidilebilecek en güzel yerlere götürürdün. o güzel yerlerden aslında hiç birine götürmeden ve hiç birinden diğerine götürmeden, hepsinde birden kalıvermemi sağlar, en güzel dünyam olurdun….” türk sanat müziği şarkısı olur mu bundan? ahmet özhan belki yapabillirdi. zil tekrar çaldı… tomturbaz.

“kafaya çok takıyorum herhalde” diye düşündüm, ama aslında bunları düşünürken terliklerimi aradığımı farkettim. öyleyse fazla düşünmüyor, terliklerimi ararken fırsattan istifade hem de düşünüyordum. düşündüğüm şeyler bir şeylere çare miydi peki? olsun ya da olmasın, bir düşünmek’in illa da çare olması gerekmiyor. “bin tane düşünürsün, bir tane bulursun” gibi kabullenmek ilâzım. düşündüğün kadar büyürsün. gerçi düşünme evrenin, senin entelektüel birikiminle alakâlıdır. lakin düşünmeden, birikime ihtiyacın olup olmadığını bile anlayamazsın. dolayısıyla düşünmek, ya da üşenmeyip gidip kapıyı açmak gerekli.

kapıyı açtım. görünende kimse yok. yoksa aklımın oyunu muydu bu? “bana gelindiğini” görmemek için “kimse yok” gibi mi görüyordum. bunu başkalarına da yaptım mı acaba? yaptıysam çok kırmışımdır kırılabilecek kim varsa.

- kimse var mı?

‘kimse yok!’. var mı yoksa? yani yok da bir var değil midir? bu durum için de gerekli olduğunu varsayayım. acaba neden, “bana gelindiğini” görmek istemiyor olabilrim? çünkü korkuyor olabilirim. benim de onlara bana geldikleri gibi gelip gelmeyeceğimi bilmiyor, belki öğrenemiyorumdur, ondan. ben onlara gittiğimde, onlara nasıl gelirim? belki hissedemiyorum, hissetmeyle ilgili bir sorunum olabilir. anlatamazlar mı? illa ki benim mi hissetmem, uzaktan anlamam gerekli? her gittiğimde, “iyi ki geldin, çok mutlu oldum” diyemezler mi? sarıldıklarında anlamam gerekli, ama ya korkuyorsam?

- alooooo

bu defa ses geldi:

- yettim, yetiştim, dur celallenme.

- tomturbaz?

- oğlim, bu saatte sana benden başka kim gelir?

- “dinsizin hakkından imansız gelir*” “davulun sesi uzaktan hoş gelir*”, “belki şehre bir film gelir*” gerisi “hayal meyal gelir*”…

- nek’kader komigsin. nek’kadar ağlenceli.

- hoşgeldin.

- sağol. çok yoruldum. çok yamuldum.

- olur.

- ver bakalım malı.

- tertemiz. burda. senden başlıyorum.

- ilk bana geldiğin ve dibindeki pisliği bana vermediğin için teşekkürler.

- dur ama saçma oldu.

- niye yahu… önce ben…

- olmaz, yorgunluk kafama vurdu, sabah da yumırtayı çok yemişim, afallamışım. önce yukarı çıkmam lâzım.

- bir gün hepimiz yukarı çıkacağız, bu kadar acele etme, canın bedenindeyken yaşamaya bak.

- ay çok komig.

- ver malı geri.

- vermem. önce ben…

- oğlim laftan anlasana, geleceğim tekrar sana.

- dibindeki pisliği getirirsin bana.

- ver şunu, hadi gülüm. hadi…

verdim… dibindeki pisliği kesin bana getirecekti. şimdi gidip en üst kattan su alacak önce, kovaya dolduracak, merdivenleri silecek, bana getirdiğinde kovanın dibinde bir dolu çamur, pislik olacak. apartmanı yıkasın diye, tomturbaz’a su vereceğim zaman kovayı bana verdiğinde, dibinde birikmiş olan bu pisliği nereye dökeceğimi şaşırıyorum. klozete dökünce, çok kötü görünüyor. sağa sola sıçrıyor dökerken, banyo berbat oluıyor.

gittiğine göre, en alt katı silmeye geldiğinde tekrar benim zilimi çalacaktı. demek ki bu gün, iki kere “gelen”im olacaktı ve daha fazla konuşabilecektim bir insanla, bir günde. aslında belli etmiyordum, belki belliydi, yine de tomturbaz’ın gelmesi çok önemliydi. çünkü evin kapısı ve zili vardı, zili kendim için çalıp, kapıyı kendime açmaktan bıkmıştım artık. işin kötüsü bunu kendime de belli etmiyordum. bu hep sorunum oluyor. bir şeyi anlıyorum, biliyorum ama kendime belli etmiyorum. birisi beni seviyor, birisi dostum oluyor, birileri beni arıyor, birisi bana çok geldi, geliyor ama ben bunu kendime belli etmiyorum. çünkü korkuyorum. bunları bilirsem bunlara alışırım. alıştığımda kaybedersem ve yalnız kalırsam diye korkuyorum… bu paradoksun üstesinden gelebilecek ve bana yardım edebilecek birisi umarım vardır. “yardım istemiyorum.” tomturbaz ikinci kez geldikten sonra, bir günde üçüncü kez gelmeyeceğini bildiğim için rahatlayacaktım. yani yalnız kaldığımı bilip, oturup, rutin üzülme ritüelimi yaşabilecektim. bu bir ayin gibidir. yalnız kaldığınıza inanır buna şartlanır ve o saatten sonra bir dahaki kımıldamanızın şart olduğu zamana kadar kımıldamaz, üzülürsünüz. buna başladınız mı bir daha bölünemez. yani şimdi ben içeri gidip, bu ayine başlasam, ikinci kez tomturbaz geldiğinde ona kapıyı açmayacağım ya da açsam bile yüzüne bakmayacağım, konuşmayacağım. o yüzden onun ikinci gelişine kadar, bana iyi geliyormuş olduğunu sandığım bir şeyler yaparak vakit geçirmem gerekliydi.

ben, bu gibi durumların ilacı olarak hep televizyonu veya futbolu kullanmışımdır. ikisi de bir nevi afyon. eskiden kitap okurdum. kitap ağır geliyordu, düşünmem gereken şeyler artıyor, evren genişliyordu o zaman, ve ben yalnız başıma büyük bir evrende çok perişan olurdum. okumayı bıraktım. “oturup habire televizyon izle öyleyse…” demek kolay, televizyonun bir sorunu var. günde yalnızca bir saat çalışıyor. sonra 23 saat dinlenmesi gerekiyor. o yüzden bu süreyi çok verimli kullanmalı, ikmal molası veren makinistler gibi, mola olarak ya da çölde su gibi kullanarak, bu “ilaç”tan maksimum faydayı sağlamalıyım. hali hazırda futbol da olmadığına göre, tek çarem televizyon. dilerim tomturbaz geç kalmaz. gelmesi 1 saat sürerse, bütün günü yalnızlıkta geçirebilirim.

yüzümü yıkadım. bundan çok hoşlandım. yatağımı düzledim, bu da güzeldi. odamı topladım. daha ne olsun. aslına bakarsan iyi vakit geçirmeyi sağlayacak bir sürü îhtimal vardı. sanırım bunların hepsini yalnız yapmaktan sıkılmıştım ben. koşup televizyonu açtım. ve futbol vardı. sabahın 9′u bitmeden üstelik. belki 9 bitmişti. farketmez. futbol bana neden iyi gelsin ki? ya da şöyle soranlar hep oldu “futbolda ne var ki?“. sormak kolay, ama şöyle demeye çalışayım. yalnız yaşıyorsan, yalnız kalıyorsan ve kalmalar çok ağır geliyorsa, düşüncede yalnızsan, bir şeylerin sana mutlaka “hisler” yaşatması gerekli. üzülmen, sevinmen, öfkelenmen, şaşırman, heyecanlanman, vakit geçirmen, takip etmen, tutunman, bir şeylere göre planlar yapman, bir şeylere alıştırman gerekli kendini. çünkü bunlar senin doğal ihiyacın. ben aradıklarımı futbolda bulmayı seçtim. futbolda buldum demiyorum ama bulmayı seçtim. bunun sebebini de düşünecek olursam tomturbaz gelir. acaba televizyonu kapatıp düşünsem mi? hayır. futbolu izlemek daha iyi. belki bir serbest vuruş olur, tam benim dediğim yere gönderir topu ya da tam benim vereceğim gibi bir pas verir. ya da bir gol olur, sevinirler… onların sevinmesi beni en çok mutlu eden. her insan sevinişinde onun yüzünü, onun hallerini, onun mutluluğunu görüyorum çünkü. kendime biraz daha dokunursam ağlayacağım. o yüzden sesi biraz daha açtım.

“metin… oynuyor prekazi’ye… prekazi şık bir çalımla geçti, arkasına baktı, ilerliyor. sağdan koşan savaş, savaş bugün çok boş alan buldu, savaş’a oynamadı, prekazi ilerliyor. önünde goldbaek, onu da geçti, top açıldı… prekazi koşuyooor, yetişiyor. içerde tanju ve uğur var, prekazi ortalıyooor ve gooooooool. tanju attı. tanjuuu. kral attı….”

ulan ne gol be, üç yüz kere seyrederim. ama göstermezler. kuşları öldürüyorlar. kafeslere tıkıp tıkıp öldürüyorlar. bir ayda iki tane ölü muhabbet kuşu gördüm, ellerimde öldüler. arkadaşım gibiydi ikisi de. ben koymadım kafese onları, yalvararak öldüler. muhabbet kuşu kafesin dışında nasıl yaşar istanbul’da. ben bile yaşayabiliyorum belki, onlar da yaşar kim bilir? kuşları öldürüyorlar. az önce “tanju attı diyordum” “tanjuuu, tanjuuuu, tomturbaaaz”. kuşları öldürüyorlar değil, zil çalıyor hayvan kafa. tomturbaz ne dese haklı.

tek terlik koşup kapıyı açtım.

- biravo. tebrik ediyorum

- duymadım ya. televizyonun sesi…

- çok biravo sana. kış ulan, dondum kapıda.

- kusura bakma. ver aleti hemen doldurayım.

- buyur.

- al işte dibi pis. bunu diyorum işte.

- senin pisliğin, senin kapının önünü sildim.

- sensin pis.

- get, kafana vururum viledayı.

- eki eki…kah kah.

- bekliyürüm beyefendı.

aldım kovayı banyoya gittim. dibi pis. bu defa bir değişiklik yapmak istedi canım sonra. kovayı banyonun orta yerine boşalttım. suyun altına koydum. haydaa. televizyon açık kaldı. hemen gidip kapatmalıydım ki koştum kapattım, terliğimin tekini de buldum o sırada. oh, rahatladım. kovayı banyonun ortasına boşalttım ki, banyo berbat olsun, bana iş çıksın, zorunlu olarak banyoyu temizleyebileyim. mis gibi kokular olsun, hijyenikten sevinç olayım. annelerde var mı acaba bu, kadınlarda ya da? banyo temizliği yapanlar daha çok kadınlar olduğu için yani. her neyse bende var. banyoyu temizlediğimde her yer pırıl mırıl, misk gibi okuyor oluyor gibi oluyorsun ya lavaboyu falan, iç ferahlatıcı bir mevzu. derken doldu kova. kucakladım götürdüm. tamturbaz’a verdim.

- eline sağlık. sağol.

- recederim. her zaman.

- 5 milyon da merdiven parası topluyoruz.

- merdiven mi yaptırıyoruz?

- temizliğinin parası.

- artist miyiz bugün biraz?

- dondum diyorum, dışarı çok soğuk.

- öyle hakkatten.

- ev sıcaktır.

- fena değil idare ediyoruz.

- iyi öyleyse bari. 5 milyon var mı şimdi, yok mu?

- hah. dur getireyim bir dakika.

tamturbaz çok üşümüştü demek ki. ayakları su içinde akşama kadar. içeri gelesi, dinlenesi vardı biraz. “içeri gel” dese miydim? ama deseydim de, yalnız kalamazdım o zaman. o, ikinci kez kapıyı çalmıştı ve gittiğinde ben yalnız kalacaktım tamamen. aslında hiç istemiyordum yalnız kalmayı ama eninde sonunda yalnız kalacaktım. yalnız kalmaktan korkuyordum ve bu yüzden yalnız kalmayı seçiyordum. lanet olsun, birisi yardım etmeli. tamturbaz mıydı acaba yardım edecek olan? belki ilahi güçler göndermişti onu? yok yok, benim yalnız kalmam gerekliydi. pantolunumun cebine aceleyle daldırdım elimi. oh, hali hazırda 5 milyon. yani altı-üstü muhabbeti olmayacak. parayı alacak ve gidecek tomturbaz. tomturbaz gidecek oh. ama bir yandan da tomturbaz gidecek ve konuşacak hiç kimse kalmayacak of. televizyonun da 40 dakikası falan kalmıştır.

parayı uzattım:

- sağol.

- rica ederim tomturbaz.

- ay çok kibarsinız. çok naziksiniz yav.

- lisede ekskrim yaptım ben.

- bu göbeknen mi? ekiskrim mi? oy oy oy.

- bu kardeş göbek oğlum, yalnızlık göbeği, dost göbek, depresyon göbeği, sen ne anlarsın?

- tembel göbeği.

- kardeşim lan o benim, arkadaşım.

- uzatma arkadaşım, işim var.

- tamam, haydi kolay gelsin.

- sağol. haydi eyvallah.

kapattım kapıyı. televizyonun 40 dakikalık dostluk ömrü vardı, yalnız kalmıştım ve banyo pislik içindeydi.

gidip yattım.

tek çaremin sen olduğunu düşündüm yatarken. sen yalnızlığımı anlıyor, sarıyor sarmalıyor, beni her yerlere götürüyor, yanından ayırmıyordun. bir yalnızın “sen”‘den başka arayacak kimi olurdu ki ve “sen”‘ler yalnızları hiç yalnız bırakmazdı… uyanınca, “sen”i arayacaktım…
…
..
.

Umut Taydaş
09.01.2004
(ekşi sözlük‘ten alınmıştır)

- Geçmiş olsun abla.Üzülmeyin çocuk bu iyileşir. Allah şifalar versin sözünü, iyice uzaklaşarak yanıtladı telaşlı anne.Acilin kapısına geldiklerinde Metinin kucağında yavrusu ardında eşi Serpil, uzayan kuyruğu gördüklerinde üzüntüleri bir kat daha artmıştı.İçeri girmeye çalışırlarken her kafadan birden uğultu halinde sesler yükselmiş sıraya girmelerini söyleyen artık sabrı kalmayan bir yığın insanla karşılaşmışlardı.İçeride iki doktor olmalı ki,kuyruk hızla ilerlemesine rağmen zaman bir türlü geçmek bilmiyordu sanki.Kucaklarında yarı baygın olan yavrularının bir an önce muayene olarak tedavisine başlanmasını istiyorlardı.Telaş ve tedirginlikle geçmek bilmeyen zamanı ateşten ter içinde kalan oğullarını okşayarak unutmaya çalışıyorlardı ki nihayet sıra onlara geldi.Ufacık odaya girdiklerinde Doktor oturduğu yerden bıkkın bir şekilde;

- Yatır çocuğu ve sırtını aç. Şikayeti ne?

Diye sorduğunda telaşlı anne ve baba bir ağızdan başladılar konuşmaya. Doktor kızmış olmalı ki hiddetli bir ses tonuyla bağırmaya başladı;

- İkiniz birden değil,biriniz anlatsın da bende anlayayım.Sadece sizin çocuğunuz mu hasta zannediyorsunuz.Salgın var. Şimdi annesi sen anlat bakalım.

- Doktor bey üç gündür ishal ve kusuyor. Ateşi de bugün çok fazlaydı.Bir türlü düşüremeyince

- Tamam tamam

Doktor ağır adımlarla kalkıp gözlerine ve bademciklerine bakıp bir iki defa öksürttü çocuğu.Masasına geçip kağıda bir şeyler yazmaya başladı.Dışarıda bekleyenlerin kavga sesleri içeriye kadar geliyordu.Kuyrukta bekleyenler yakınlarının hasta olmalarından dolayı telaş ve üzüntüyle ağır ilerleyen sıradan dolayı bir birlerine sataşıyorlardı.Onlar daha kuyruktayken hastanede çalışanların yakınları ve malum torpillilerin içeri girmeleri,hasta yakınlarını çileden çıkarıyordu.Doktor da tüm bunlardan bıkmış vaziyette bir yandan söyleniyor diğer yandan da yazmaya devam ediyordu.

- Şu tahlilleri derhal yaptırıp sonuçlarını bana getirin.Hadi sıradakiii.

Metin ve Serpil çocuklarını kucaklayarak çıktılar dışarıya.Kapıdaki izdihamdan zoraki geçerken kuyruğun daha da uzadığı dikkatlerini çekti.Muayene olabilmenin verdiği huzurla tahlil kuyruğuna girdiler.Uzun bir bekleyişin ardından işlerini halletmişlerdi ama onlarında hali kalmamıştı.Son olarak tahlil sonuçlarını doktora göstermek üzere bu defa kuyruğu yararak girdiler odaya.Tahlil sonuçlarını inceleyen Doktor

- Hımm. Bu gece burada kalması lazım.Acil yatanların bulunduğu bölüme gidip çocuğu yatırın.Serum taksınlar.Gece nöbetçi arkadaş bakacak.

Yarı baygın olan çocukları yine kucaklayarak yatanların bulunduğu odaya geldiklerinde onları kötü bir sürpriz bekliyordu.Yataklar doluydu.Hatta ikişer kişi yatıyorlardı yataklarda.Kapının girişinde boş duran sedyeye yatırıp hemşireye anlattılar durumu.Reçeteyi inceleyen hemşire getirdiği serumu taktıktan sonra sinirli bir şekilde hasta yakınlarının odadan çıkmaları gerektiğini aksi takdirde onlarında burayı terk edeceklerini söyledi.Kimse hasta olan yakınlarını bırakıp çıkmak istemeyince iyice hiddetlenmişti.Bu defa azarlar vaziyette çıkıştı;

- Eğer buradaki kalabalık dışarı çıkmazsa Doktorlar da bizde müdahale etmeyeceğiz.Siz bilirsiniz.

Metin son bir kez daha baktı evladına.Alnına sıcacık bir öpücük daha kondurup bahçeye gitti.Kafeterya ya oturup bir çay istedi. O gün çok yoğun geçmişti.Yorgunluğunu ancak bu şekilde atabilirdi.Garson çayı getirip masaya bırakmıştı ki,karşı masada oturan inceden esmer bir adam bir paket içinde bisküvi uzatarak;

- Buyur kardeş sende ye.Ben yarısını yedim bitiremedim.

Metin almak istemedi önce.Yavrusu orada yatarken boğazından bir şey geçmiyordu ki.Adam bu defa oturduğu yerden kalkıp Metinin yanına oturup konuşmaya başladı;

- Geçmiş olsun kardeş.Seninde mi hastan var?

- Evet.Oğlum hasta.Acilde serum taktılar,beni de dışarı çıkarttılar.Vakit geçirmeye çalışıyorum.Ya senin kimin var?

- Benimde hanım doğum yapacak.Heyecanlıyım yani.Saatin var mı?

- Saat 3.30

- Çok geç olmuş.Bir türlü haber gelmedi.

Adam garsondan bir tane çay istedi.Garson çayı getirdiğinde bisküviyi bir kez daha uzattı tedirgin bekleyişli Metine.Metin de az evvel sohbet ettiği bu adamı kırmak istemediği için adamın uzattığı paketten bir tane alıp çayla beraber yedi.Adamla tekrar muhabbet ediyorlardı ki,göz kapaklarına hakim olamıyordu.Üzerine müthiş bir uyku hali çökmüştü.Uyumak istemiyordu.Uyumamalıydı.Direniyor ama vücuduna bir türlü hükmedemiyordu.Derken masaya yığılıp kaldı.

Serpil,vakit gece yarısını çoktan geçtiği halde yanlarına gelmeyen Metini merak etmişti.Mutlaka gelir bir ihtiyaçları olup olmadığını sorardı.Oğlunu da çok merak edeceğini bildiği için ters bir şeylerin olduğunu düşünerek,serumun etkisiyle uyuyakalan oğlunu yan yataktaki çocuğun annesine emanet ederek bahçeye gidip Metini aramaya koyuldu.Gözleri koca bahçeyi bir çırpıda taradı.Görünürlerde yoktu Metin.Az ileride iki adamın ortasında sürüklenerek götürülen birine gözü ilişti sonra.Zoraki götürülen baygın kişi Metindi.Onu görmesiyle çığlık atmaya başladı.

- İmdaaaat! Yardım ediiiin! Metin,Metin.Metini götürüyorlar.

Adamlar çığlığı duyar duymaz Metinin kollarından sürükleyerek yanlarına yanaşan taksiye binip hızla uzaklaştılar oradan.

Gecenin kör karanlığında Serpilin çığlıkları hastane bahçesini inletiyordu.Eşinin götürüldüğünü gördüğü halde bir şey yapamamak onu çıldırtıyordu.Başına toplanan kalabalığın sorularına cevap verecek güç bulamıyordu kendinde.Sadece telefon etmek geldi aklına.Uzatılan telefondan Metinin ablasını arayıp olayı heyecanla ağlayarak anlattı.Karşı taraf olayı tam kavrayamasa da hıçkırıklar la beraber;

- Hemen geliyoruz sen merak etme..

Telefonu kapattı genç anne.Ama hıçkırıkları hala kesilmemiş bu yaşananların bir rüya olabileceğini düşünüyordu sadece.Yaşananlara bir anlam veremiyor,gözlerinin önünde götürülen eşine mi yoksa acilde yatan çocuğuna mı üzülsün.Kendini yalnız ve çaresiz hissediyordu.Başına toplanan meraklı insanları görmüyor sadece bu kabusun bitmesi için dua ediyordu,;

- Allah’ım ne olur bize yardım et.

O an çok yalnızdı,şaşkındı,çaresizdi.Yardım isteyeceği sadece Rabbi vardı.

Koşar adımlarla gelen kalabalığa takıldı gözü.Bunlar Metinin anne baba ve ablasıydı.Şaşkınlık ve üzüntü içerisinde neler olup bittiğin soruyorlardı oysa Serpil de onlardan farklı değildi ki.O da ne olup bittiğini bilmiyor tek bildiği baygın olan eşinin bir taksiye sürüklenerek götürüldüğüydü.Onlar sürekli soruyorlardı;

- Metin nerede? Ne oldu Serpil?

Serpil hıçkırıklarla ağlıyor cevap bile veremiyor sadece,

- Onu götürdüler,onu götürdüler sürükleyerek götürdüler bir taksiyle..

- Nereye?

- Bilmiyorum

- Ya çocuk nerede?

- Acilde yatıyor ona da hiç bakamadım

Gözlerinde akan yaşlara hakim olamıyor anlattıklarıyla gelenlerin daha fazla panik ve endişeye sürüklediğinin farkına bile varamıyor sadece bu olan bitenin bitmesini istiyordu.Şimdi ne yapacaklardı.Abla çocuğun yanına giderken diğerleri de en yakın karakola giderek olan biteni anlattılar.Polis meraklanmamaları gerektiğini en yakın zaman da Metini bulup onlara haber vereceklerini söyleyerek evlerine gönderdi onları.

Nihayet sabah olmuş,iyileşen çocuğu da alarak evlerine gelip karakoldan gelecek haberi beklemeye başladılar.Olayı duyan akrabaların soruları,onları daha da bunaltıyordu.Aile bilinmezlik ve üzüntü içerisinde beklerlerken gece yarısı olmuştu.Akrabalar evlerine gitmiş,aile yine yalnız kalmışlardı ki,telefon çaldı.Serpil koşarak açtı telefonu.

- Alo Metin beyin evi mi?

- Evet buyurun

- Siz kimsiniz?

- Ben eşiyim.

- Biz karakoldan arıyoruz Bize anlattığınız olay üzerine.Yarım saat kadar önce aynı hastanenin bahçesine bir yaralı bırakılmış.Sizin tarifinize çok uyuyor.Gelip bir bakın isterseniz.

- Tamam hemen geliyoruz

Telefonu kapatır kapatmaz konuşulanları anlatıp hızla çıktılar evden.Yol hiç bu kadar uzun gelmemişti onlara.Nihayet hastaneye geldiklerinde koşar adımlarla girdiler içeri.görevliye durumu anlatıp ilgili doktoru beklemeye başladılar.Doktor yanlarına geldiğinde telaşla soruları sıralıyorlardı;

- Doktor bey Metin nerede? Nesi var?Ne olur görelim onu .

- Sakin olun. Onun olup olmadığından emin değiliz. Sadece olabilir dedi Polis arkadaşlar.Hastanın yanına bir gidelim.

Doktor önde Metinin ailesi endişeli bir şekilde arkalarında tarif edilemez bir telaşla ilerlediler.Odaya girdiklerinde sevinç ve hüznü bir arada yaşıyorlardı.Yatakta yatan Metindi.Bu defa da merak sarmıştı her birini.Ne olmuştu? Neden yatıyordu?Hiçbir anlam veremiyor sadece doktorun ağzından dökülecek cümleleri bekliyorlardı.Serum takılmış,baygın vaziyette yatan Metine baktılar.Baba yüreği daha fazla dayanamadı.Akşamdan beri yaşananların ve gördükleri bu manzara karşısında olan biteni anlamadan yorgun vücudu yere yığıldı.Babasını da bir tarafa yatırmışlar ona da müdahale ediliyordu ki,Serpil metanetle doktora ne olduğunu sorunca oda anlatmaya başladı;

- Hastanenin kapısına bırakmışlar.İlk müdahalesini yaptık.Şu anda gayet iyi.Korkulacak bir şeyi yok,merak etmeyin.Yaptığımız tetkikler sonucundaa…

Doktor yutkundu.Her biri gözlerini açmış sessiz bir şekilde Doktorun ağzından çıkacakları bekliyordu.Merakla sordular;

- Evet doktor bey!

- Tetkiklerin sonucunda böbreğinin tekinin alınmış olduğunu gördük.

Aile daha fazla şoka girmiş.boş gözlerle birbirlerine bakıyorlardı.Bu nasıl olabilir di?Şehrin merkezinde,hem de bir sağlık kuruluşunun kafeteryasında böylesi bir şey olabilirmiydi?Ve kimler yapardı bunu?

Hangi vicdan bunu yapar? Hangi vicdan buna müsaade ederdi?Bunu yapan veya yapanlar insanlıklarını kaybetmiş olmalılardı.Bir insan malını kaybedebilir.Eşini,dostunu,en çok sevdiği ve değer verdiği şeyleri hatta sağlığını bile.Ama insanlığını kaybetmemeli insan.İnsanlığını yitirmemeli.Bir insanı kaçırarak ondan izinsiz böbreğini alan hatta çalan birinin insanlığı sorgulanamaz ki.

Evet duyarlılığımızı kaybettik.Ahlakımızı,güvenimizi,sevgimizi,hoş görümüzü,yardımlaşma duygumuzu, paylaşmamızı kaybettik.Ama maalesef tüm bunların toplamı olan insanlığımızı da kaybetmişiz..Evet insanlığımızı kaybettik, hükümsüzdür…

Mükerrem BULUT